Ես քեզ չեմ մոռացել, զինվո՜րս…

Հերոսական ժամանակներ ենք ապրում, ես քեզ չեմ մոռացել, զինվո՜րս…Ամեն առավոտ արթնանում եմ քո մասին մտքերով, աղոթքով ու հավատով, որ շուտով գալու ես՝ հաղթանակած ես գալու, համոզվա՛ծ եմ…- Հիմա արցունքներդ մաքրի՛ր, դրանք ինձ թուլացնում են…Չտխրե՛ս, ասել եմ, չէ՞, որ գալու եմ: Ես կգա՛մ, և դու ինձ կդիմավորես այնպես, ինչպես պատերազմից առաջ էիր պատրաստվում դիմավորել: Ասա՛ ինձ, դու ինձ կընդունե՞ս, երբ ձեռքերս դատարկ լինեն…Կընդունե՞ս, երբ իմանաս, որ քեզ մոտ կարմիր վարդերով չեմ գալու…Ինձ կընդունե՞ս ,երբ իմանաս, որ պատերազմից հետո՝ քո պատկերացրած առաջին հանդիպումը, պետք է մի քիչ ուշանա, մի քիչ տարբերվի։ Կդիպչե՞ս ձեռքերիս, որոնք մաշվել են զենքից … Ես Աստծո առաջ խոստում ունեմ , թե տաս անգամ ընկնեմ էլ , քեզ համար պետք է բարձրանամ ,սիրուդ համար ՝ անմահ եմ մնալու…

Հեղինակ՝ Նաիրա Շաղոյան

Թողնել մեկնաբանություն

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով